Welkom bij aflevering 72 een bijzondere aflevering die me diep raakt en waar ik zielsveel bewondering voor voel.
Ik neem je mee naar een moment dat me niet meer losliet:een toneelvoorstelling in revalidatiecentrum De Vogellanden in Zwolle… Daar stond hij. Acteur Romijn Conen.
Hij stond daar met zijn verhaal. Met zijn NAH. Met zijn woorden die sneden én streelden. En ik dacht: Wauw. Want hoe doe je dat… als je hersenen niet meer meewerken zoal jij wilt, maar je hart nog zoveel wil zeggen? Als het publiek wacht, maar jouw hoofd soms struikelt?
Romijn stond daar. Op het podium van zijn leven. Niet als slachtoffer. Niet als schaduw van wie hij was. Maar als mens. Eerlijk. Rauw. Stralend in zijn eigen waarheid.
En precies dát raakte me. Omdat ik dat herken. Omdat ik dat leef. Omdat we misschien allebei, ieder op ons eigen toneel, elke dag opnieuw kiezen om niet op te geven. We delen die trots. Dat we, met alles wat er is, het beste maken van wat we nog steeds kunnen.
In dit gesprek duiken we in zijn weg terug naar het podium,in het verlies van vanzelfsprekendheid,in de angst om het kwijt te zijn, en de moed om tóch te gaan staan.
Deze aflevering is een ode aan expressie, aan zichtbaarheid, aan menselijkheid. En aan de stille kracht van doorleven.
Laat je raken. Laat je inspireren. Want dit is een gesprek dat niet alleen binnenkomt, het blijft bij je.
Romijn dankjewel en ik hoop... denk dat je heel veel mensen zult inspireren.