Na mijn herseninfarcten merkte ik dat mijn emoties soms een eigen leven leken te leiden. Vooral onverwachte situaties of gebeurtenissen konden me diep raken, zonder dat ik het zag aankomen.
Dit is een kant van mijn leven met hersenletsel die ik nooit had voorzien, maar het laat ook zien hoe intens we als mensen emoties kunnen beleven, zelfs wanneer dat onbewust gebeurt. Al moet ik zeggen dat het door de jaren heen wel sterk is afgezwakt... waarvoor ik heel blij ben!
Herken jij dit soort ervaringen? Of heb je andere manieren waarop je emoties je verrassen na een ingrijpende gebeurtenis? Ik hoor graag jouw verhaal.