In deze aflevering ga ik in gesprek met Sylia. Zij kreeg, net als haar zus, te maken met Niet Aangeboren Hersenletsel. Het gebeurde ’s nachts, maar ze wilde haar vriend niet wakker maken…
Sylia vertelt openhartig over die intense periode, over de bijzondere band met haar zus, die ook NAH heeft, en hoeveel steun ze daarin vindt. Wat haar krachtig overeind hield? Onder andere het feit dat haar vriend een traject volgde om beter te begrijpen wat NAH betekent. Dat maakte écht het verschil in hun relatie.
Ook deelt Sylia hoe belangrijk haar dagelijkse wandelingen met haar hond voor haar zijn, een moment van rust, structuur en verbinding met zichzelf. Daarnaast zet ze zich met hart en ziel in als vrijwilliger op de afdeling geriatrie. Dat geeft haar niet alleen voldoening, maar ook het gevoel dat ze nog steeds van betekenis is.
Een verhaal over verbinding, veerkracht, kleine stappen en grote betekenis. Je hoort het nu.